Vanuit Esquel vertrokken we naar Bariloche. Daar zouden we de hele dag over doen, niet vanwege de afstand, maar vanwege een aantal prachtige stops. Al direct buiten Esquel kom je in het Andesgebergte en dat is heel mooi. Omdat het voorjaar is en Esquel al behoorlijk zuidelijk ligt, waren er nog aardig wat besneeuwde toppen te zien. Rijdend door dit prachtige landschap kwamen we bij Parque Nacional Los Alerces. Dit nationaal park bestaat uit meren, rivieren, watervallen, gletsjers en wouden. Opvallend was dat hier ook veel bamboe groeit. Los Alerces is genoemd naar de soms wel duizendjarige reusachtige alerces (Patagonische cypressen). Met natuurgids Angel maakten we een wandeling door het schitterende park, terwijl Angel allerlei bijzonderheden vertelde. Zo vertelde hij ons dat de opvallend geel bloeiende struiken calafate struiken waren, waarvan de bessen veel gebruikt worden voor bijvoorbeeld jam en likeur. Na ons bezoek aan Los Alerces, vervolgden we onze reis naar El Bolson waar we stopten voor lunch en voor het "lekkerste ijs van Patagonië". Einddoel was het gezellige hosteria La Pastorella  in San Carlos de Bariloche. Hier aten we 's avonds in een parilla de gigantische hoeveelheden vlees (maar ook patat en salade) waar Argentinie zo bekend om staat.

Vandaag was een beetje een rustdag. Halverwege de ochtend vertrokken we met een gedeelte van de groep met busjes naar het plaatsje Cerro Catedral, dat ongeveer 20 km van Bariloche ligt. Cerro Catedral is het bekendste skioord van Zuid-Amerika waar heel de jetset en andere rijkelui komen. Er zijn veel skipistes, waarvan een enkele nog in gebruik was. De kabelbaan Cable Mayor naar boven is het hele jaar geopend en bracht ons naar een schitterend panorama met uitzicht over de besneeuwde toppen en de meren. De hoogste piek is 2388 meter. Je kijkt boven zowel uit over Argentinië als over Chili (vandaar die twee sneeuwpoppen). Het zonneterras boven was ook bijzonder aantrekkelijk en maakte dat we allemaal binnen een half uur verbrand waren in het gezicht. Heel hoog in de lucht waren diverse condors te zien. In de middag vertrokken we weer naar Bariloche om door het leuke stadje te wandelen. San Carlos de Bariloche is een mooie plaats die heel erg aan Zwitserland doet denken. Dat komt niet alleen door de omgeving maar ook doordat het stadje is gesticht door immigranten uit de Alpen. Kaasfondue en chocola zijn hier dan ook goed bekend. Het mondaine skioord leeft zelfs, naast het toerisme, voor een groot deel van de productie van chocolade en die is heel lekker zo bewees onze test!

Bariloche ligt langs het Lago Nahuel Huapi, aan de voet van de Andes en enkele kilometers van het Chileense Zevenmerengebied. Het meer Nahuel Huapi is onderdeel van het Parque Nacional Nahuel Huapi. Dit is een prachtig gebied met meren, bos en bergen. Met een boot voeren we een uur lang vanaf Puerto Pañuelo in  Bariloche naar Puerto Blest, de plaats waar de geograaf Franscisco Moreno (naar wie de gletsjer Perito Moreno is genoemd) ooit het eerste nationale park van Argentinië oprichtte. Het dichte bos hier wordt ook wel regenwoud genoemd: er valt dan ook 4000 mm per jaar, tegen 600 mm in Bariloche. Deze regen verklaart de enorme rijkdom aan flora en fauna in dit gebied. We maakten twee wandelingen met een lokale gids in dit prachtige park. De tweede wandeling ging naar de waterval Cascada Los Cántaros. Via meer dan 700 treden loopt men naar de bovenkant van deze waterval. Hier ligt in alle rust bijna onbeweeglijk het Lago Los Cántaros, een uitgestrekt bergmeer op 850 meter hoogte. Vlakbij het meer staat een enorme boom van meer dan 1500 jaar oud.