's Ochtends om 10 uur kwam er helaas al weer een einde aan ons verblijf in Chili en in Torres del Paine. Met een busje reden we terug naar El Calafate waar we nog ruim de tijd hadden om rond te kijken in dit nog redelijk authentieke plaatsje met zijn vele souvenirswinkels. Dit was de laatste mogelijkheid om leuke souvenirs te kopen, want in Ushuaia zijn wel veel souvenirswinkels, maar lijken de souvenirs veel meer massaproducten en zijn minder authentiek.

Ook op zondagochtend hadden we nog voldoende tijd om gezellig rond te wandelen in het centrum van El Calafate. Rond het middaguur vertrokken we naar het vliegveld van El Calafate voor onze vlucht naar Ushuaia. Deze vlucht is niet zo lang, maar de landing in Ushuaia is heel mooi. Het vliegtuig komt heel mooi aanvliegen tussen de besneeuwde bergen boven een baai en blijft tot vlak voor het landen boven water vliegen. Naar de baai is het stadje ook genoemd, want Ushuaia betekent "baai naar het westen", omdat schepen hier van de Atlantische naar de Stille Oceaan voeren. De sneeuw ligt hier al heel laag, want we zitten hier ver in het zuiden, relatief dichtbij Antarctica (1000 km zuidelijker). Het is dan ook de uitvalsbasis voor excursies naar Antarctica. Ushuaia is de meest zuidelijke stad van de wereld en overal zie je daarom borden en souvenirs met "el fin del mundo", daar waar de wereld ophoudt.

In Ushuaia werden we met een busje naar het hotel gebracht en hadden we voor het eten (seafood natuurlijk) nog de tijd om bijvoorbeeld het Museo Territorial del Fin del Mundo (foto 2) te bezoeken of El Presidio. Ushuaia werd oorspronkelijk gesticht als missiepost, maar werd later door de Argentijnse regering gebruikt als vrijhaven en strafkolonie: in een poging het stadje te bevolken werd hier een grote gevangenis gebouwd en mocht familie van de gevangenen zich vrij vestigen in de omgeving. De betreffende gevangenis El Presidio is nu te zien als museum. De gevangenis is gebouwd zoals dat in films vaak te zien is: een centraal paviljoen, met lange hoge gangen die hierop uitkomen. Op deze plaats is ook het Maritiem museum gevestigd.

Even buiten Ushuaia reed vroeger een trein om gevangenen te vervoeren naar de plaatsen waar zij werkten. Nu rijdt op het gedeelte van het traject nog een treintje op de meest zuidelijke spoorlijn ter wereld: el tren del Fin del Mundo. We maakten deze ochtend een korte stop bij het station, El Estacion del Fin del Mundo. De treinen zien er prachtig verzorgd uit in de stijl van het begin van de 20-ste eeuw. Ongeveer 12 kilometer voorbij Ushuaia ligt het Nationaal Park Vuurland oftewel Parque Nacional Tierra del Fuego. Het park ligt schitterend aan de zeekust en aan het Beagle-kanaal met veel inhammen en heeft een prachtige natuur, bergen, meren en bossen. Het bos is heel mooi en nodigt uit om te wandelen. We maakten hier in de ochtend een rondrit met een aantal korte wandelingen en in de middag, na een lunch bij het Roca-meer, een langere wandeling van circa vier uur. Opvallend aan veel bomen zijn soort knoesten, die gevormd worden als verdediging van de boom tegen een bepaald soort zwam, "llao llao" of "pan del indio" genoemd. Die laatste naam komt van het feit dat de indianen de zwammen soms gebruikten om de maag te vullen, hoewel dit "brood" geen enkele voedingswaarde heeft. Wat verder opvalt is de enorme schade die in hele stukken bos is aangericht door bevers, die hier ooit zijn uitgezet voor hun bont. Een gedeelte van het gebied bestaat uit moeras, te herkennen aan mooi gekleurde begroeiing. Bij het bord op de 10e foto bij Bahia Lapataia houdt rijksweg No. 3 op. Deze is onderdeel van de Panamericana die loopt van Vuurland tot Alaska. Op de laatste foto is het meest zuidelijke postkantoor op het vasteland te zien. Hier haalden we een stempel voor in het paspoort en stuurden een kaart met veel stempels naar huis.

NB. Op de website van RTL Travel staan een mooi filmpje van Ushuaia en Vuurland