| REISVERSLAG EDINBURGH 2017 Verslag van een stedenreis naar Edinburgh, deel 3: |
29 juli: Edinburgh Voor de derde keer deze stedenreis beklim ik rond 9 uur Calton Hill op weg naar de Royal Mile. Waar ik de Royal Mile gisteren naar beneden richting Palace of Holyroodhouse volgde, loop ik nu de andere kant op langs St. Giles' Cathedral, The Hub en de "Camera Obscura and World of Illusions". Er is nog geen wachtlijst en ik kan daarom bij de eerste groep bezoekers die vandaag de Camera Obscura in werking ziet. | ||||
 |
 |
 |
 |
 |
Op het dak bij de Camera Obscura heb je ook een mooi gezicht over het gebied rond Castle Hill, maar het gaat natuurlijk om de donkere kamer waarin we op de ronde tafel een verbluffend duidelijk beeld krijgen van een deel van de stad, afhankelijk in welke richting de gids de lichtopening en spiegel draait. Ik vind het enorm fascinerend hoe hier met technologie uit 1853 zonder elektriciteit en projectoren, een scherp beeld van de stad op tafel wordt geprojecteerd! In de rest van het gebouw wordt ook gespeeld met licht als door spiegels, hologrammen en optisch bedrog allerlei illusies worden opgewekt: Een heel grappige toepassing van natuurkundige principes. | ||||
 |
 |
 |
 |
Van de Camera Obscura loop ik naar het National Museum of Scotland en daarbij kom ik langs Greyfriars Kirkyard. Deze begraafplaats trekt veel bezoekers vanwege twee redenen. De eerste reden is dat JK Rowling, de schrijfster van de Harry Potter serie, voor de namen van haar karakters inspiratie opdeed van de soms bijzondere en merkwaardige namen op de zerken op deze beetje spookachtige begraafplaats. In het bijzonder het graf van Lord Voldemort, ene Thomas Riddell gestorven in 1802, trekt veel aandacht. Een ander verhaal verbonden aan deze begraafplaats is dat van Greyfriars Bobby, het hondje dat nadat zijn baas in 1858 was overleden tot zijn dood bij diens begraafplaats bleef waken, 14 jaar lang. Bobby heeft hier nu een eigen graf en buiten de poort bij de gelijknamige pub staat een standbeeld van Bobby. |
 |
 |
 |
 |
Het National Museum of Scotland is een groot museum in een mooi gebouw. Vooral de Grand Gallery met veel glas en licht en gietijzeren frame is bijzonder. Alle verdiepingen in het gebouw komen uit op deze hoge langgerekte binnenplaats. In de gebouwen is veel te zien over de geschiedenis van Schotland, maar veel meer dan dat. Zo is er de enorme Animal World Gallery, een grote hal met allerlei dieren uit de hele wereld. Het eerste gekloonde schaap Dolly is te zien. Er is ook een deel gewijd aan de stoommachine van de Schot James Watt. Op het dak van het museum heb je een mooi uitzicht over de stad en is Edinburgh Castle goed te zien. Na mijn bezoek aan het museum loop ik naar de Grassmarket. Dit is een levendig plein met mooie huizen waar een zaterdagmarkt bezig is. | ||||
 |
 |
 |
 |
 |
Vanaf de Grassmarket heb je mooi zicht op het Edinburgh Castle, hoog er boven. Ik loop met een wijde bocht om Castle Rock heen en kom dan op Princes Street en de Princes Street Gardens. Het is hier overal redelijk druk. Opvallend op Princes street is het Scott Monument. Met dit monument eerden de Edinburghers in 1844 de beroemdste schrijver van Schotland, Walter Scott. Hij schreef wereldberoemde historische romans, vaak gebaseerd op de Schotse geschiedenis. Bekende boeken zijn onder andere Ivanhoo, The Heat of the Midlothian en The Bride of Lammermoor (op dat laatste boek baseerde Donizetti zijn opera Lucia di Lammermoor) | ||||
 |
 |
 |
 |
 |
Scott Monument is te beklimmen. Over 287 treden van een smalle wenteltrap kom je in de spits van het monument. Hoe hoger je komt, hoe smaller de trap wordt en dat geeft een probleem als mensen elkaar moeten passeren. Ik hoor dan ook mensen zich hardop afvragen waar ze aan zijn begonnen, je moet zeker niet claustrofobisch zijn. Je hebt boven wel een heel mooi uitzicht over de omgeving en de Princes Street Gardens. Als ik weer beneden sta ga ik eerst op zoek naar lunch en ik besluit toch een keer voor de bekende Fish and Chips te gaan (dat hoort er toch wel bij) en doe dat in de gezellige pub Milnes of Rose Street in Rose Street. | ||||
 |
 |
 |
 |
Op de Royal Mile staat de St. Giles' Cathedral ook wel bekend als de High Kirk of Edinburgh, de belangrijkste kerk van de stad. De kerk werd gesticht in 1124 als parochiekerk en dankt zijn naam aan een middeleeuwse heilige, de Griekse kluizenaar St. Giles en de patroonheilige van de melaatsen. Pas rond 1500 kreeg de kathedraal zijn huidige vormen toen de toren werd verhoogd met de opvallende stenen kroon. De kathedraal is gebouwd als een kruis met drie beuken en heeft heel mooie glas-in-loodramen. De St. Giles's Cathedral is ook de kerk van de Orde van de Distel. De Schotse Orde van de Distel is op de hoogste orde van Schotland, waarvan de koningin de voorzitter is en alleen zij kan de orde verlenen. De distel is de nationale bloem van Schotland. | ||||
 |
 |
 |
 |
 |
Leden van de Order of the Thistle zijn ridder en komen jaarlijks samen in de Thistle Chapel, rechts achterin in de kerk. Deze kapel is maar beperkte uren van de dag open, maar een bezoek is de moeite meer dan waard. De kapel is smal en hoog met een heel bijzonder plafond. De kapel heeft heel mooi houtsnijwerk met onder andere een engeltje met een doedelzak. Voor alle ridders van de Orde van de Distel (zestien in aantal) is er een zetel met wapenschilden en uiteraard ook voor de koningin en twee andere leden van de koninklijke familie. Als ik ben uitgekeken in de kapel, is het ook tijd om afscheid te nemen van deze mooie stad, mijn bagage op te gaan halen en de tram naar het vliegveld te nemen. Om 16:50u vlieg ik met KLM terug naar Nederland. |  |
 |
 |
 |
 |
| < Vorige | Pagina: [1] [2] [3] | |
| Beginpagina Edinburgh |